۲۱جولای ۲۰۲۵- داروهای GLP-1 که برای کاهش وزن بسیار مؤثر هستند، اگرچه موجب کاهش شدید وزن می شوند، اما بهبود قابل توجهی در عملکرد قلب و ریه ایجاد نمی‌کنند-که برای حفظ سلامت طولانی مدت ضروری است. کارشناسان دانشگاه ویرجینیا در مقاله ای جدید تأکید کرده اند که هرچند کاهش وزن ناشی از این داروها برای افراد مبتلا به دیابت نوع ۲، چاقی و نارسایی قلبی، فوایدی مثل کنترل قند خون، بهبود سلامت قلبی کلیوی کوتاه مدت و افزایش نرخ بقاء دارد، اما باید راهکارهایی مانند ورزش یا مکمل های تغذیه ای برای حفظ عملکرد قلبی تنفسی در بلند مدت در نظر گرفته شود.
پروفسور پزشکی، دکتر ژن‌کی لیو از دانشگاه ویرجینیا، گفت: «برخی بیماران واقعاً بیان کردند که احساس می کردند عضله شان در حال آب رفتن است؛ و این موضوع نگران کننده ای است. عضلات، به ویژه عضلات محوری، برای حفظ وضعیت بدنی، عملکرد فیزیکی و سلامت عمومی حیاتی هستند. از دست دادن توده عضلانی بدون چربی با افزایش خطر بیماری های قلبی عروقی، مرگ و میر کلی و کاهش کیفیت زندگی مرتبط است».
گرچه داروهای GLP-1 باعث کاهش چربی بدن می شوند، اما این امر با کاهش توده بدون چربی(FFM) نیز همراه است؛ توده ای که عضلات ۴۰تا ۵۰درصد آن را تشکیل می دهند. به طور متوسط، بین ۲۵تا ۴۰درصد از وزن کاهش یافته با این داروها، مربوط به کاهش توده بدون چربی است، در حالی که کاهش طبیعی مرتبط با سن فقط ۸درصد در هر دهه است.
دکتر لیو و پرفسور سیدهارتا آنگادیبا بررسی داده های موجود به دنبال فهم اثرات عضله سوزی بر سلامت قلب و تنفس بودند. آن ها عملکرد قلبی تنفسی یاCRF (حداکثر اکسیژن مصرفی VO2max) را بررسی کردند- شاخصی که توانایی بدن در استفاده از اکسیژن هنگام ورزش را اندازه گیری می کند و برای پیش بینی خطر مرگ و میر قلبی و کلی کاربرد دارد.
افراد مبتلا به چاقی اغلب CRF پایینی دارند- گاهی به دلیل فقدان توده عضلانی، و گاهی به دلیل کاهش کیفیت عضله به دلیل نفوذ چربی به درون آن. پرفسور آنگادی، توضیح داد:«یک مطالعه ی جدید از گروه ما با بررسی داده های تقریبا ۴۰۰هزار فرد در سراسر جهان نشان داد کهCRF شاخص بسیار قوی تری نسبت به وضعیت چاقی یا اضافه وزن در پیش بینی خطر مرگ و میر است. در واقع، وقتی CRF در نظر گرفته شد، وزن بدن دیگر نقشی در پیش بینی مرگ و میر نداشت. به همین دلیل درک اثر این داروها بر CRF بسیار مهم است».
در این مرور علمی، پژوهشگران دریافتند که اگرچه داروهای GLP-1 برخی شاخص های عملکرد قلب را بهبود می دهند، اما این بهبودها موجب افزایش چشمگیر VO2max نمی شوند. مطالعات کوچکی نیز وجود دارند که نشان می دهند ورزش می تواند VO2max را در افرادی که این داروها را مصرف می کنند، بهبود بخشد، اما این مطالعات از طراحی ضعیفی برخوردار بودند و مطالعات دقیق تر و گسترده تری نیاز است.
در نهایت، پژوهشگران نتیجه گرفتند که داروهای GLP-1 به طور چشمگیری وزن بدن و چربی را کاهش می دهند، در کنار کاهش قابل توجه توده بدون چربی، اما هیچ شواهد روشنی برای افزایش CRF وجود ندارد. آنان نگران هستند که این موضوع بتواند به سلامت متابولیکی، طول عمر سالم و مقاومت جسمانی بیماران آسیب وارد کند.
با این حال، نشانه‌های امیدبخشی وجود دارد که داروهایی مانند آنتی بادی های مونوکلونال (که در حال توسعه هستند) شاید بتوانند از کاهش توده عضلانی جلوگیری کنند. دکتر لیو افزود: «این حوزه ای فعال در پژوهش است و ما امیدواریم راهکارهای مؤثرتری به زودی ارائه شود. ولی در حال حاضر مهم است که بیماران مصرف کننده GLP-1 با پزشک خود درباره روش هایی برای حفظ توده عضلانی گفت و گو کنند. انجمن دیابت آمریکا پیشنهاد می کند که قبل از شروع درمان با این داروها، بیماران از نظر سوء تغذیه یا خطر پایین بودن توده عضلانی غربال گری شوند و در طول دوره درمان، مصرف کافی پروتئین و ورزش منظم را حفظ کنند».
در پایان، پرفسور آنگادی تأکید کرد: «هنوز اثربخشی ورزش در حین درمان با GLP-1 در حفظ یا بهبود VO2max به طور کامل ارزیابی نشده است و نیاز به بررسی دقیق دارد».
منبع:
https://www.news-medical.net/news/20250721/Muscle-loss-from-GLP-1-drugs-could-undermine-long-term-health.aspx